Mijn verhaal, mijn medicijn

Ik ben William.

En boven alles ben ik vader van twee avontuurlijke jongens.

Mijn kinderen staan centraal in mijn leven. Ze leren me misschien wel meer dan wie dan ook. Om te vertragen. Om niet alles onder controle te willen houden. Om aanwezig te blijven, juist wanneer het leven anders loopt dan ik had bedacht.

Al jarenlang ben ik op zoek naar een manier van leven die voor mij echt klopt.

Dichter bij de natuur.
Dichter bij mezelf.
Dichter bij wat werkelijk belangrijk is.

Die zoektocht heeft me op veel plekken gebracht.

In het tatoeëren en ceremonieel werk. In plantmedicijnen en spiritualiteit. Maar net zo goed in vaderschap, verslaving, liefde, verlies, onzekerheid en alles wat het gewone leven me heeft laten zien.

Ik heb veel gereisd. Door de wereld, maar misschien nog wel meer door mezelf.

En ergens onderweg ben ik steeds nieuwsgieriger geworden naar bewustzijn. Naar waarom we doen wat we doen. Naar wat van onszelf is en wat we jarenlang hebben aangeleerd. Naar mannelijke en vrouwelijke energie, en de beweging tussen daadkracht en overgave, kracht en zachtheid, doen en zijn.

En de laatste tijd steeds meer naar God.

Niet omdat ik ineens precies weet wat God is. En ook niet omdat ik behoefte heb om het in een religie of overtuiging vast te zetten.

Het is eerder iets wat ik ben gaan herkennen.

In het leven.
In liefde.
In de natuur.
In momenten van diepe stilte.
En in dat wat zoveel groter voelt dan ikzelf.

Er groeit steeds meer een vertrouwen dat ik niet alles hoef te begrijpen. Dat ik me ook mag overgeven aan het leven, in plaats van het voortdurend te proberen sturen.

Na jaren van zoeken, leren, ceremonies en grote inzichten merk ik dat mijn aandacht daardoor aan het verschuiven is.

Ik ben minder geïnteresseerd in de volgende doorbraak.

Ik wil weten hoe we leven wat we diep vanbinnen allang weten.

Hoe blijf je aanwezig wanneer het moeilijk wordt?
Hoe stop je met steeds opnieuw dezelfde patronen leven?
Hoe sta je stevig zonder je hart te sluiten?
Hoe geef je je over zonder jezelf kwijt te raken?
En hoe herinner je jezelf aan wat werkelijk belangrijk is?

Voor mij zijn mijn leven en mijn werk daarom steeds minder twee verschillende dingen geworden.

Hoe ik vader ben.
Hoe ik liefheb.
Hoe ik creëer.
En hoe ik tegenover iemand zit voordat de eerste stip in de huid wordt gezet.

Het komt uiteindelijk allemaal terug op hetzelfde:

Er echt zijn.

Ik geloof niet dat iemand anders de antwoorden voor jou heeft.

Maar ik geloof wel in wat er kan ontstaan wanneer iemand werkelijk naar je luistert. Wanneer er geen haast is. Wanneer er ruimte is om stil te worden en zelf weer te voelen wat klopt.

Zo werk ik ook met tatoeëren.

Niet alleen als tatoeëerder tegenover een klant.

Maar als mens tegenover mens.

Ik tatoeëer inmiddels vele jaren, en het mooie is dat mijn manier van werken met mij mee blijft veranderen.

Dezelfde naalden.
Dezelfde handen.
Maar een andere man die ze vasthoudt.

Als onze paden elkaar kruisen, hoop ik natuurlijk dat je naar huis gaat met een prachtige tatoeage die technisch goed is gezet.

Maar ik hoop ook dat er iets van onze dag bij je blijft.

Dat wat we samen op je lichaam zetten echt van jou voelt.

Verbonden aan jouw verhaal.
Aan iets wat je hebt geleefd.
Aan iets wat voor je ligt.
Of misschien gewoon aan iets wat je nooit meer wilt vergeten.

Dit is mijn vak. Dit is mijn pad. En ik voel heel sterk dat dit is wat ik te delen heb.

Vanuit liefde <3